تعبیری از مکانیزم عمل تناسخ

به عقیده هندوها روح انسان پس از مرگ در کالبدی دیگر متناسخ شده و دوباره متجسد می شود. این دیدگاه طبیعتا جالب است. اخیرا ایده ای از مکانیزم عمل تناسخ به شهودم رسید:

ماهیت حیات، تحقق و به تبع آن تولید واقعیت است. مثلا متعاقب حیاتی که انسان می یابد، خلق واقعیت بصری توسط چشمهای او و واقعیت های صوتی و لمسی دیگر توسط حس های دیگر او است… زمانی که یک انسان – به عنوان تعین یک آگاهی – می میرد، طبیعتا آگاهی او در کانال حیاتی او از بین نمی رود (چرا باید برود؟ دلیلی نمی یابم). مکانیزم حیاتی به تبع ماهتیش و ماموریتش – باید این آگاهی را مجددا محقق کند. حال به صورت خرد گیاه (در کالبد گیاه)، امیال انسانی[1] (در کالبد حیوان)، خرد انسانی (در کالبد انسان)، آگاهی های آینده انسانی (در کالبد فرشتگان[2] و دیگر موجودات متافیزکی یا تعابیر اسطوره شناسانه یا روانشناسانه آن ها)، خرد خدایی (در کسوت هستی به عنوان یک کل).

باید اشاره کنم بیان این افکار به این معنی نیست که به تناسخ اعتقاد داشته باشم یا نداشته باشم. به نظر من، عقیده، امری اختیاری است و نوع و تفاوت آن بین انسان ها اهمیت ویژه ای ندارد. شاید آنچه نوشتم از نظر هندوها یا دیگر مکاتب درست یا غلط باشد اما به هر حال برای گشایش ذهن مفید است.


[1] به تعبیر آستین اوزمان اسپیر

[2]به تعبیر تیموتی لری

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: